Rolstoelhandbalcompetitie dag 5 slot

Rolstoelhandbalcompetitie dag 5 slot

Rolstoelhandbalcompetitie dag 5 slot

Na eerder debutanten Tim en Ivo hadden we nu voor twee wedstrijden Nicole als scheidsrechter. Die had ook niet eerder officieel rolstoelhandbal gefloten, maar was als onze zeer gewaardeerde trainster wel bekend met het een en ander. Als eerste floot zij Ventura – SEW. En ook dat werd een leuke, relaxte wedstrijd. In plaats van Sicco zat nu een andere goalie in het doel en als Joker hadden zij onze Maurice ingezet. Juist Ventura als beginnend team had het extra zwaar met onze vaste vloerbedekking en tussen al die onderhand best wel ervaren ploegen valt het dan ook niet mee. Maar zoals gezegd; dat hebben wij in het begin ook allemaal meegemaakt en naarmate je als team groeit wordt het almaar leuker. Vraag het maar aan HCB, dat vandaag ook weer beide keren behoorlijk klop kreeg, maar ook nu weer een heerlijke dag beleefde, vol sportieve gezelligheid.

Zij speelden de laatste wedstrijd tegen Quintus 1, wat in deze match maar over liefst vier wissels beschikte. Over luxe problemen gesproken. Bovendien zaten er nu ook bij Quintus 1

Vijf dames in het team. Zodat het met ook nog een vrouwelijke scheidsrechter een leuk vrouwelijk onderonsje werd. Echter Roy wenste zich daar niet aan te confirmeren. Hij vond dat ze hun vorige wedstrijd tegen SEW als ouwe wijven hadden gespeeld en wilde dat nu even rechtzetten. Hij knalde er dan ook meteen even vier in, waardoor het al gauw 5-0 stond. Die vijfde was van Bas, maar dat was wel een beetje een feminien doelpunt, daar hij dat via de rug van de keepster deed. Zowel Yves als Jarno lieten dat niet op zich zitten en samen met weer een goal van Vera werd zo de ruststand 9-2.

 

Onderhand speelden ook nieuwkomers Daniëlle en Cynthia een heerlijk partijtje mee. Daan speelde zich een paar keer mooi vrij en betoonde zich lachend helemaal niet ontDaan dat zij geen doel trof en Cynthia speelde haar eerste wedstrijd met zo’n brede smile op haar gezicht, dat dat op zich al een rollende reclame voor onze fantastische rolstoelsport is. Echter qua macho manifestatie was dit toch vooral de match tussen Roy en Jarno. Jarno stalkte Roy en die maakte zijn traditionele, spectaculaire buiteling, waarna hij met een subtiele boog de weer manhaftig keepende doelvrouwe van HCB verschalkte. Op zijn beurt maakte Jarno zijn oranjeverkiezing waar door maar liefst zeven keer heel fraai te scoren. En Bas, die vandaag moeite had met rechtstreeks de bal in het doel te mikken, raakte nogmaals binnenkant paal waardoor de carambolerende bal nu via het achterhoofd van de keepster doel trof. Inderdaad, een beetje een ouwe wijven doelpunt van onze jonge Bas, maar hij weet zich nu eenmaal altijd goed aan te passen aan zijn omgeving. Met een fenomenale laatste break van Yves werd de  eindstand 18-7 en had het publiek weer een zeer attractieve wedstrijd gezien, waarin zowel sportieve rivaliteit als gemoedelijke gezelligheid centraal stond.

 

Eerder op de middag had scheidsrechter Ivo als novice rolstoelfluiter twee leuke wedstrijdjes. Na SEW – Quintus 1 mocht hij direct de volgende kraker Quintus 2 – CSV leiden. Onderkoeld als hij is, was hij er niet van onder de indruk. Hij zag William de score voor Quintus openen. Hij zag Frank twee keer achter elkaar hooningzoet terug slaan. En vervolgens Bart 3-1 en William weer 3-2 scoren. Hij tekende het allemaal netjes op en had het best naar zijn zin. Dat rolstoelhandbal was wel relaxt fluiten. Je hoefde niet echt te sprinten en als je toch moe werd kon je zelf desnoods ook in een rolstoel plaats nemen.

Vooral genoot hij van de rivaliteit tussen William en keepster Joyce, die hij beide al heel wat jaartjes kende. Joyce keepte als een leeuwin. Was voor nagenoeg iedereen niet te passeren, behalve precies door William. Hoe hij het deed, deed hij het, maar hij deed het. De een na de ander. Dat moest hij ook wel want de anderen van zijn team scoorden niet, dus moest hij die ene zijn die het wel deed. Dit in tegenstelling tot CSV. Daar scoorde of de één, of de ander. Scoorde die ene niet, deed die andere het wel. En dat was vandaag precies het verschil tussen CSV en Quintus 2. Want op die manier zou William nog eens twee maal zoveel moeten scoren als hij al deed. En hij kon ver bij Joyce gaan, maar zó ver toch ook weer niet.

Oh kijk, daar staat juist die ene van CSV weer vrij voor Arie, of is het die andere?  Wel even op blijven letten, Ivo. Oh jee, wat doet Wilma nou?  Zij geeft de rolstoel van die ene juist een of andere rot zet, waardoor die ene uit balans gebracht de cirkel in dendert. Ha, fijn, denkt Ivo. Eindelijk gebeurt er het een en ander. Kan ik mooi mijn eerste pingel geven. En uiteraard een gele kaart aan Wilma. Daar droom ik al jaren van.

 

Na zijn benutte penalty scoorde die ene nog een paar keer, waar William zijn ene goal weer tegenover stelde en dan is het 9-4 bij rust. Niet om het een of ander, maar ik hoop dat die tweede helft toch wat spannender wordt, denkt Ivo. Om nou hier mijn vrije middag voor op te offeren. Laat ik maar gauw weer beginnen, dan ben ik er maar van af. Hé, een doelpunt van dat jonge ventje met links. En krijg nou wat. Die lange kerel op de cirkel weet zomaar uit het niets van het ene op het andere moment Joyce ook te passeren. Hij had al die tijd niets uit kunnen richten omdat die ene en die andere van CSV een Cordon om hem heen gelegd hadden, maar nu doet ‘ie het toch maar even heel Correct. En verrek, wat doet Joyce nou? Die gaat mee in de aanval. En nog een keer verrek, want zij scoort nog ook. Wat kijkt die Arie boos zeg. Die zal straks na afloop nog wel even lelijk op zijn poot spelen.

Toch wel grappig, dat rolstoelhandbal en die William blijft ook maar de ene na de andere er bij Joyce ingooien. Je ziet haar denken; wat een ellende die van de Ende. 9-13 nu. Quintus staat er nog steeds maar vier achter. Kijk, nou breekt in ene die ouwe Ton door. Hij komt helemaal vrij op de cirkel. Hij heft zijn arm omhoog, haalt vervaarlijk uit en…oh jee, die ander steekt zijn hand naar de bal uit. Plof. Er klinkt een door merg en been gaande, ijzingwekkende kreet. Overgaand in een vreselijk gehuil en gebrul. Ton gaat te keer alsof zijn pijp onder lijn elf ligt. Heeft die ene zijn arm er af geslagen?  Moet ik 112 bellen?  Oh nee, ik zie het al. Ik had het kunnen weten. Het is een Zuijderwijk. Zijn handballende zonen hebben het niet van een vreemde. Maar nu ligt plotseling iedereen in een deuk. De een na de ander ligt in zijn stoel te rollen van plezier. Nou, ik zal maar weer een pingel geven en dan gauw wegwezen hier. 14-10 is ten slotte een mooie eindstand. Ik vond het wel leuk om eens een keertje te doen en zo het een en ander eens mee te maken. Maar ik hoop niet dat ik zelf nog eens tot rolstoelhandbal genoodzaakt wordt. Rare lui, die rolstoelhandballers.

leave a comment

Create Account



Log In Your Account



%d bloggers liken dit: