Rolstoelhandbalcompetitie dag 5

Rolstoelhandbalcompetitie dag 5

Rolstoelhandbalcompetitie dag 5

Voordat onze eigen Quintus wedstrijddag begon, had dat nogal wat voeten in de aarde. Ten eerste had het streng gevroren en zat de hal in de grond. Hal 1 bleek niet beschikbaar. Gelukkig hebben wij de luxe dat we bij Quintus maar liefst twee hallen hebben en in Hal 2 kregen wij wel grond onder de wielen. Hoewel wel een wat verende vloer die voor de rolstoelers, verwendicapt als wij zijn, als een hoogpolig tapijt aanvoelde. Maar na twee wedstrijdjes was je er wel aan gewend. Alleen jammer dat we niet meer dan twee wedstrijdjes hoefden.

Het tweede probleem was veel minder luxe. Leni had het al weken te voren aangekondigd. Bij het wassen van onze witte Quintusshirts had zij het rode shirt van Arie Bombarie in één draai meegenomen en al onze maagdelijk witte shirts waren nu zo roze als de Pink Panther op de Gayparade. Het enige voordeel hiervan was dat Ventura onder aanvoering van Sicco nu ook graag haar debuut op een competitiedag maakte om eens een echt potje te rolstoelhandballen. Het kan hem niet roze genoeg gekleurd zijn. Echter als zij enkel voor onze roze uitstraling kwamen, werden zij toch teleurgesteld. Vlak voordat de wedstrijden begonnen en eenieder, al dan niet vol leedvermaak, naar onze nieuwe outfit uitkeek, kwam Leni uit de kast. Eerder al had zij viraal een foto de wereld ingestuurd met daarop onze roze shirts aan haar droogrek. Nu kwam zij droog uit de hoek met de mededeling dat zij gefotoshopt had en die hele roze vertoning een grap was. En dat van Leni; een serieuze zestiger met eerbiedwaardig wit haar die je vertrouwde als je eigen moeder. Ook de sportwereld rolt hard achteruit als je zelfs je eigen voorheen zo gerespecteerde teamgenoten niet meer kan vertrouwen. Ook al vond zij het zelf een wissewasje.

 

Debutant Ventura mocht meteen het spits afbijten tegen Quintus 2. Aangezien hun team nog niet geheel compleet was, werd ook onze Vera in het geel gestoken en met scheidsrechter Tim, die in het rolstoelhandbal eveneens zijn maiden trip maakte, vingen zij aan. Beide partijen schoten uit de startblokken als uitgehongerde leeuwen in een arena. Ventura was vastbesloten haar beste wiel voor te zetten en het geroutineerde Quintus 2 wenste daar niet voor onder te doen. En al gauw ervoer het nog zo groene, gele Ventura hetzelfde als wij allen de afgelopen jaren ervaren hebben. Hoe goed je alles ook op de rol hebt; alle begin is moeilijk. Al gauw keken zij tegen een 2-0 achtersprong aan. Echter zij rechtten hun rugleuningen en eer dat Arie Bombarie zich relaxt in zijn doel had genesteld, was hem eveneens al twee maal de vouwen uit zijn bungelende broekspijpen geschoten. Eén keer door de gevaarlijkste schutter van Ventura en meteen daarop door zijn eigen oranjemaatje Vera, die weer eens liet zien dat zij heel wat leuker dan Arie zelf uit de hoek kan komen. Die 2-2 was niet helemaal aan onze verraste goalie te wijten. Als man op leeftijd moet hij ’s morgens altijd eerst even los komen en het stond vast dat hij dat nog niet was. De eerste vijf minuten acteerde hij zo houterig dat je hem zo zou kunnen gebruiken om iets op af te kloppen tegen ongeluk. Maar klaarblijkelijk maakte hij zelf als eerste meteen van die mogelijkheid gebruik, want de rest van de eerste helft betoonde hij zich weer geheel de panterachtige Arie die wij allen zo goed kennen en liet hij er niet één meer door. Zo bereikte ons tweede mede dankzij twee fraaie cirkeldoelpunten van Cor, een ruststand van 8-2. En Cor zag de tweede helft helemaal zitten nu ook hij eenmaal los was. Precies op tijd had hij weer de juiste Correlatie met de bal gevonden.

 

Het was echter Wheeliam die weer als eerste doel trof. Waarna ook de nummer 9 van Ventura Arie meteen weer bij de les bracht. 9-3 en toen was het de beurt aan Cor, onze Coryfee op de cirkel. Echter wat hij ook probeerde en hoe hij ook vrij op de cirkel voor Sicco opdook. Hij sCorde er niet één. Zijn handen Correspondeerden niet met de bal en hoe Correct hij ook gooide en hoe hij zich daar ook Corpulent over maakte of er een sik van kreeg; hij wist keeper Sicco niet meer te passeren. Hij zag Oranjemaatjes Wheeliam en Maurice lustig sCoren, maar zelf kreeg hij het Corpus er niet meer in. Hij werd er helemaal gek van, maar ook dat hielp niet. Het werd 14-5 en het eerste avontuur van Ventura was bijna ten einde, toen Cor toch nog weer vrij voor Sicco opdaagde. Die lachte reeds in zijn vuistje. Echter nu was het toch Cor die het laatste lachte. Hoog in de lucht ving hij de bal op met zijn machtige grijpers. Hij wipte op zijn rechterbil. Hij wipte op zijn linkerbil en toen verliet zo’n verzengend schot zijn verkrampte handen, dat Sicco zijn oorharen verschroeide en hij meteen daarop zijn toque aan de wilgen hing. Als zelfs Cor nog bij hem wist te scoren dan was er voor hem geen toekomst in het keepen weg gelegd. En Cor was weliswaar geen topsCorder geworden, maar die laatste goal siste nog lang na in het doel en heel wat minder Corzelig verliet hij Cordaat het veld. Grimlachend keek hij daarbij nog even steels naar de bondscoach aan de kant. Hij wist dat hij met zulke doelpunten reeds met één been in de Oranjebasis zou zitten. En echt niet om daar Corvee te doen.

leave a comment

Create Account



Log In Your Account



%d bloggers liken dit: