QUINTUS ROLSTOELHANDBAL: PARELTJE VAN DE PARA GAMES 2018 ( 1 )

QUINTUS ROLSTOELHANDBAL: PARELTJE VAN DE PARA GAMES 2018  ( 1 )

QUINTUS ROLSTOELHANDBAL: PARELTJE VAN DE PARA GAMES 2018 ( 1 )

Voor de para games 2018 was Quintus rolstoelhandbal weer naar Schijndel afgereisd. Het lieflijke plaatsje zinderde in de zon, waar de kantinejuffrouw nog geen weet van had, want toen wij arriveerden was alles nog hermetisch afgesloten. Ja, Brabantse nachten zijn lang. Echter toen zij er eenmaal was werden wij gastvrij onthaald en installeerde Quintus 1 zich in de sporthal, terwijl Quintus 2 door steggelde naar een soort koolasveld, alwaar in de brandende zon hun poule gespeeld zou worden.

Wij werden hartelijk welkom geheten door organisatrice Henne en die liet zich meteen internationaal kenne door een Franse delegatie in fraai koeterAmsterFrans toe te spreken. Dit Franse team, Canteleu genaamd, had de dag te voor met ons Nederlands team gespard en deed nu als introducé met de Nederlandse para games mee. Buiten mocht Quintus 2 tegen hen het spits af bijten en aangezien die Cantelui net een peu sterker waren verloren wij die wedstrijd met één puntje. Tegelijkertijd speelde in de sporthal Quintus 1 tegen CSV hun openingswedstrijd. Een treffen tussen twee titanen dat eigenlijk als apotheose gespeeld zou moeten worden, maar aangezien de prestigieuze para games, ten slotte het walhalla voor de rolstoelhandballer, door kruiswedstrijden beslist zouden worden, bleef die mogelijkheid nog altijd open. Helaas misten wij onze Arie Bombarie, doch zijn plaats in het doel werd glansrijk ingenomen door Stefan en CSV was gehandicapt door het gemis aan onder andere Bart, zodat dit weer eens een heel andere wedstrijd beloofde te worden. Helaas werd die belofte niet waargemaakt. In een zoals altijd weer zeer spannende match was het toch weer CSV dat met 5-4 aan het langste eind trok. Iets wat uiteraard vooral te wijten was aan het feit dat Bjorn, normaal toch echt niet op zijn achterhoofd gevallen, dat nu precies wel deed. Nadat hij zich daardoor een bult geschrokken was, werd hij aan de handen van een lieftallige verpleegster toevertrouwd, wat hem zo goed beviel dat hij zich voor de rest van de wedstrijd  niet meer liet zien. Echter bij onze tweede wedstrijd tegen HCB ’92 was Bjorn weer vief en vrolijk van de partij. Sterker nog, van dat ei op zijn achterhoofd leek hij alleen maar opgeknapt. Was het niet uiterlijk dan zeker wel handbaltechnisch. Hij speelde de rol van zijn leven en ware het niet dat de keepster van HCB toevallig niet van eieren houdt, had hij haar met twee uitgekiende balletjes het nakijken gegeven. Toch werd deze wedstrijd wel een uitsmijter voor ons, want hoezeer wij die gezellige Brabanders ook mogen, rolden wij hen toch op met 8-1. Want wij hadden nog steeds de hoop op een finaleplek en je kan geen eieren bakken zonder de schaal te breken. Of, zoals Bjorn triomfantelijk tegen een CSV’er lachte; “This wheels are made for rollin’ and that’s just what they do. One of these days this wheels are gonna roll all over you.”  Ja het is een aardige jongen. Je zou hem zo een aai over zijn bol geven.

 

Ook in onze volgende wedstrijd tegen het eveneens immer moeilijk te overwinnen SEW, toog Bjorn toch weer dapper het veld in. Hier kon hij zich geen buil aan vallen, meende hij in zijn jeugdige overmoed. Edoch, voor hij wist wat hij zich nu weer in zijn kop had gehaald lag hij wederom als en skippybal op zijn achterhoofd te stuiteren. Even waren wij bang dat hij aan vallende ziekte leed, maar nee hoor, bleek later, het was louter een toeval. Wederom werd hij teder en liefkozend verpleegd en ten tweede male zagen wij hem niet meer terug in het veld. Wij hadden er dan ook een hard hoofd in of hij die dag nog zou spelen en onze vrees bleek niet onterecht. Op onze vraag of hij nog verder wilde gaan, antwoordde hij; “ Je denkt toch niet dat ik op mijn achterhoofd gevallen ben hè?”  Wij begrepen dat de klap hard aangekomen was en dat zijn hoofd er niet naar stond verdere risico’s te lopen. ’s Avonds heb ik nog even zijn moeder gebeld en die zei dat het al ietsje beter ging en dat hij van de dokter voorzichtig alweer de volgende ochtend een kopje lauwe thee en een Mariakaakje mocht hebben. En dan zou hij voor het NK van zondag geen kopzorgen meer hebben.

Onderhand waren wij door dit voorval zo getergd dat wij SEW met huid en binnenband opvraten en een 6-2 nederlaag toebrachten, waar op hun beurt zij steil van achterover sloegen. En dat betekende dat wij achter CSV tweede geworden waren in onze poule en nu een kruisfinale mochten spelen tegen de nummer 1 van de buitenpoule.

Op het buitenterrein onder de meedogenloze koperen ploert had onderhand ons Quintus 2 zowel BFC als nieuwkomer Aeolus aan hun zegerolstoel gebonden zodat ook zij, achter de Franse Cantelieden tweede waren. Aeolus is een veteranenteam  uit Wildervank / Veendam dat sinds kort ook de stoute wielen heeft aangetrokken en hier zijn debuut maakte. Logisch dat de Groningers op dit zware buitenveld nog niet meteen voor een aardschok konden zorgen, maar evenals de rest hadden ook zij een fantastische dag. Vóór de kruisfinales zou er eerst geluncht gaan worden en daarna zou in de hal de kraker Quintus 2 – CSV en buiten de internationale clash Quintus 1 – Canteleu plaats vinden. En daarna…de winnaars dáárvan tegen elkaar. Er was nog alle hoop.  (wordt vervolgd)

 

 

P.s.  Bjorn, ik heb begrepen dat jij sinds kort over een talen-knobbel beschikt. Zou jij dit stukje voor de mensen van Canteleu willen vertalen. Hoeft natuurlijk niet uitgebreid hoor. Une oeuf is une oeuf, euh, ik bedoel enough is enough.

leave a comment

Create Account



Log In Your Account



%d bloggers liken dit: