Nederlands Kampioenschap Rolstoelhandbal

Nederlands Kampioenschap Rolstoelhandbal

Nederlands Kampioenschap Rolstoelhandbal

Oh ze zijn zo sluw, die Quintus rolstoelhandballers. Zo geslepen in hun tactiek. En oh, wat pakte dat grandioos uit op het Nederlands Kampioenschap rolstoelhandbal. Zij gingen er met 18 man heen en ik kan u alvast wel verklappen dat zij daar meer dan fantastisch doorheen gerold zijn. Natuurlijk was het voor ons A-team een enorme psychische belasting om na het winnen van de Para Games van afgelopen week, nogmaals het al zo lang superieure CSV te moeten verslaan. Op die Para Games was CSV niet geheel compleet omdat Bart geen gehoor kon vinden bij zijn oorspecialist om mee te mogen doen. Echter op het officiële NK was hij er nu wel bij en zou het dus waarlijk een clash der titanen worden. Samen met SEW dienden er twee wedstrijden gespeeld te worden en de twee hoogst geklasseerden van dat trio moesten dan in de grand finale uitmaken wie zich kampioen van Nederland mocht noemen. Wat deed nu ons slinkse Quintus A-team in meteen al de openingswedstrijd tegen het normaliter oppermachtige CSV?  Niets!  Ja u leest het goed waarde lezer. Ons oh zo doortrapte A-team deed helemaal NIETS! William deed niets, Roy deed niets, Yves deed niets, de anderen deden niets. En Arie Bombarie?  Ja die deed wel iets. Namelijk vijf doelpunten op een rij doorlaten, terwijl de aanval van ons Quintus zo impotent acteerde als een homofiele eunuch in een harem.

 

Na een kwartier spelen stond CSV dan ook maar liefst met 5-0 voor en zij lachten in hun vuistje. Dit ging nog veel gemakkelijker dan zij al gedacht hadden. Zij hadden dit Quintus in hun zak. Zij stonden reeds met één been, al dan niet geamputeerd, in de finale, waar zij dan het klusje even op routine af zouden maken. En Quintus liet ze lekker in die waan. Van meet af aan werkte hun uitgedachte strategie. Zij zouden CSV een grote voorsprong geven, hen daarmee het idee geven dat Quintus vandaag zijn dag niet had, waarna CSV er te makkelijk over zou gaan denken. Zij zouden CSV eerst in slaap sussen, om dan in de finale meedogenloos, keihard toe te slaan. Zij zouden de rivaal als het ware in laten slapen om hen dan pas in de finale wreed wakker te schudden en het te laat voor hen zou zijn om die herrezen furie van Quintus te weerstaan.

En zo geschiedde het eerste deel van dat snode plan. Weliswaar gaf Quintus hier en daar wat plaagstootjes, waardoor de ruststand 7-2 werd. Maar CSV wist al gauw zeker dat de buit binnen was. En zeker toen zij Roy weer meerdere malen in zijn stoel onderuit zagen gaan begrepen zij dat Quintus vandaag geen wiel had om op te staan. En hoewel ons A-team bij wijze van oefening nog wel iets terugdeed, won CSV die eerste match vrij gemakkelijk met 11-8. Het was voor hen een gereden zaak. En dat werd nog eens benadrukt nadat zij derde titelkandidaat SEW daarop met maar liefst 16-10 overrompelden. En als klap op de vuurpijl daarna ook het A-team van Quintus  in een zeer spannende wedstrijd maar nipt met 13-12 van diezelfde West-Friezen zagen winnen.

 

Dat dit uiteraard ook onderdeel van de zo sluw uitgedachte tactiek van Quintus was, ontging de CSV’ers, die reeds op een roze wolk verkeerden, helemaal. Bij rust zaten Arie Bombarie en zijn spelers met 7-4 voor en begrepen zij dat zij even gas terug moesten nemen, om hun mooie plannetje niet in duigen te laten vallen. Zij mochten vooral niet te ruim winnen. Geen slapende honden wakker maken. CSV mocht niet alert, maar in slaap gehouden worden. Dus liet Quintus SEW af en toe even wat dichterbij komen, om wel steeds een marge van minimaal één te houden.

Na een ogenschijnlijk zinderende match sloot Quintus die met 13-12 maar net aan winnend af en was nu de finale bekend. Wederom zou deze tussen de regerend Nederlands kampioen CSV en underdog Quintus gaan. Een formaliteit dus, gezien de eerdere confrontatie, en zelfs bij de bookmakers waren met een inzet van 10 tegen 1 alle papieren voor CSV. De rol van Quintus leek reeds uitgespeeld.

 

Onderhand speelde ons Quintus 2 in de B-poule van het NK. Zij zouden die B-poule samen spelen met HCB en Ventura. Echter Ventura had op het laatste moment afgezegd voor dit officiële Nederlands Kampioenschap. Wat is dat nou Ventura?  We zijn toch geen mietjes?  Snel werden er maatregelen genomen voor een vervangend team. Dat werd een combi van een aantal ijlings opgetrommelde SEW-leden, wat Foreholte debutanten en enige Quintuskanjers. Hierdoor kon er toch een volwaardige poule gespeeld worden.

En de eerste wedstrijd in de B-poule was het B-team van Quintus tegen de dappere QFS-combi. En dat bleek voor Quintus 2 onverwacht een makkie. Waren zij naar Nibbixwoud afgereisd met de gedachte van meedoen is belangrijker dan winnen en als we al een enkel doelpuntje maken zijn we al blij, bleek onze B-keus toch meer rolstoelmans te zijn dan gedacht. Uiteraard was dat vooral te danken aan de onervarenheid met de rolstoel van de zeer enthousiaste SEW-speelsters, maar in balvaardigheid waren zij des te sterker. Echter vandaag had Quintus 2 weer Stefan in het doel en om die te passeren moet je toch minstens wel een Max Verstappen zijn, anders kom je hem echt niet voorbij. En dat terwijl ook onze aanvalsgolven van zulk een ongedachte pracht en klasse bleken te zijn dat wij het ene na het andere pareltje op de SEW-keeper los lieten, die derhalve niets anders kon dan maar liefst elf maal zijn oester voor ons te openen. Dieptepunt in deze toch zeel leuke en gezellige wedstrijd was dat één SEW-speelster zo’n zware paardenstaart had dat zij tot drie keer toe op haar rug onderuit ging. En het absolute hoogtepunt was dat bij een 10-0 stand keeper Stefan toch ineens door een grandioze combi-goal verrast werd, waarop er een luid gejuich in de hal los barstte.

 

Met 11-1 had het B-team van Quintus zich in ene in de kijker gespeeld en dat beloofde nog wat voor de match tegen HCB. Eerst moesten die nu echter tegen de combi-kanjers waarin nu behalve Govert van Foreholte ook de drie “jongste” leden van Quintus zaten. Zowel Daniëlle en Cynthia, die al reeds enige wedstrijdervaring hadden, als de geheel nog maagdelijke Natascha, in het rolstoelhandbal dan, want zij werd continu aangemoedigd door haar beide enthousiaste dochters, speelden een wereldwedstrijd. Echter de routine van Carlo & Co ( op Carlo’s nadrukkelijk verzoek, waarover later meer, vermeld ik even zijn naam)  gaf in deze ook weer heerlijke wedstrijd toch de doorslag. HCB won met 8-3 van het voor Ventura invallende team, voor welk invallen wij hen erg dankbaar zijn, en dat betekende dus dat ook het treffen tussen HCB en Quintus B een finale zou inhouden. Derhalve zouden er die dag nog twee zeer belangrijke wedstrijden volgen. De finale in de B-poule en dan de grote klapper om het Nederlands Kampioenschap tussen gedoodverfd favoriet CSV en het aangeslagen A-team van Quintus. De grote vraag daarin was niet alleen of Roy nu wel overeind zou kunnen blijven, maar zeker ook of het hele team in de neerwaartse val niet definitief onderuit zou gaan. Het zal u in deel 2 van deze objectieve rubriek haarfijn uit de doeken worden gedaan.

leave a comment

Create Account



Log In Your Account



%d bloggers liken dit: