QUINTUS ROLSTOELHANDBAL: PARELTJE VAN DE PARA GAMES ( 2 )

QUINTUS ROLSTOELHANDBAL: PARELTJE VAN DE PARA GAMES  ( 2 )

QUINTUS ROLSTOELHANDBAL: PARELTJE VAN DE PARA GAMES ( 2 )

In het belendende gebouw van het schuttersgilde genoten wij een heerlijke en uitstekend verzorgde lunch, waarna er zich plots donkere wolken boven ons begonnen samen te pakken. Het dreigde te gaan regenen en onweren. Juist nu Quintus 1 haar eerste buitenwedstrijd zou gaan spelen. Er werd besloten het programma te vervroegen. Met de soep nog koud in onze buiken en de goed belegde boterham nog in de mond togen wij op het buitenveld aan. Nou ja, veld. Het was een koolasvlakte bezaaid met kleine steentjes. Echter dat mocht de pret niet drukken en uiterst gespannen begonnen wij aan de match. Zou het gaan regenen? Zou het gaan onweren?  Zouden wij hier tegen die Fransen ons Waterloo vinden?  Al onze zorgen bleken echter voor niets. Vanuit een zeer goed gesloten verdediging, met keeper Stefan in een hoofdrol, vormden wij een ware Bastille waar de Fransen zich volledig op stuk rolden. Terwijl de eerste voorzichtige druppeltjes zich aankondigden, druppelden ook onze doelpunten het Franse goal in en bij een 3-0 voorsprong was het “merde” niet van de lucht. Rare jongens, die Fransen. Want ja, die Cantelui begrepen onderhand wel dat wij er ons niet met de Franse slag van af wilden maken en zij zagen de bui al hangen.

Echter wij speelden nu zonder Bjorn en die was onze enige wissel vandaag zodat ons energieke spel op dat moeizame terrein een zware wissel op ons trok. En toen gebeurde het. Wilma slipte over de geniepige rolling stones op het veld en moest een knieval voor de zwaartekracht maken. Hard kwam zij op haar onlangs vervangen knie terecht, wat haar een bloedende wond en een pijnlijk been bezorgde. Zij moest naar de kant voor verzorging, maar zij was onze enige vrouw in het veld en we hadden geen vervanging. Gelukkig waren de scheidsen en de Canteleukerds bereid om even te wachten, terwijl de onweersbui ons nu ras naderde. Het duurde even voordat Wilma weer opgelapt was, maar daarna kon zij toch weer verder. Of in ieder geval, zij deed dat. Wij sloten de zeer sportieve wedstrijd af met een eclatante 5-0 en haastten ons naar binnen. Het begon nu echt te spetteren.

 

Maar ook binnen waren er spetters. Namelijk onze clubgenoten van Quintus 2 die ook al een spetterende match tegen CSV gespeeld hadden, die in 6-6 geëindigd was. Daarop moesten er penalties genomen worden en ondanks een heldenrol van keeper Jaco, was het toch het jonge talent Bram van CSV die met zijn pingel de winnende goal verzilverde, waardoor wij nu inderdaad in de finale weer tegen CSV moesten spelen. Daar was hij dan…de droomfinale. Zou de droom uitkomen, of zou hij in een nachtmerrie eindigen?

Ook deze wedstrijd zou weer geleid worden door een koppel fantastische scheidsrechters. Dus daar zou het niet aan liggen. Want deze dag stond ook een beetje in het teken van de rolstoelhandbalfluitisten. Onder de gedegen leiding van Koldobieke en de onmisbare assistentie van Fabian en Tim blies een aantal prima scheidsen onze wedstrijden en werden hierbij waar nodig gedirigeerd en geïnstrueerd door de ”ouwe rotten” in het vak. Veel dank hiervoor allemaal. Zo, dat scheelt mij weer een gele kaart voor de volgende keer en nu op naar de enige echte topper van dit weekend. Want dat was natuurlijk niet die grote roze wolk in de Johan Cruijff Arena. Niet Max Verstappen en zelfs niet Real Madrid – Liverpool. Nee de enige echte grote topper was de finale Quintus 1 – CSV.

 

Beide ploegen begonnen voorzichtig. En zelfs nadat William onze 1-0 aan had laten tekenen, bleef die stand zo heel lang staan. Niet in de laatste plaats uiteraard door die twee fenomenen in beide doelen.

Allebei getrokken uit de Westlandse klei staan die zo stevig op hun banden en hebben zij beiden zo’n vingervlugheid en handigheid, ervaring en routine opgedaan bij jarenlang tomaten plukken, dat zij nagenoeg elke bal zo uit de lucht plukten. Uiteindelijk was het door balverlies van ons dat Martijn vrij voor Stefan kwam en werd het toch 1-1. Na die lange voorsprong van 1-0, leken wij door dat tegendoelpunt wat aangeslagen, want niet veel later stonden wij plots met 3-1 achter. En gezien het eerdere trage scoreverloop met dat duivelse duo doelverdedigers, leek een inhaalrace nagenoeg niet doenbaar.

Echter u weet het natuurlijk allemaal al. Het is uitgebreid in Studio Sport geweest, de voorpagina’s stonden er maandag bol van. Met een ontketende William voorop in de strijd kwamen wij vlak voor tijd terug tot 3-3, waarna onze Will in de laatste minuut Joyce zo hard om haar oren gooide dat zij het nu zeker wist wat zij al langer stiekem erkende: Er is voor een tegenstander geen groter ellende dan de gebroeders Van  den Ende. Want uiteraard hield Stefan zijn doel de rest van de tijd schoon en was er voor het eerst sinds het bestaan van rolstoelhandbal in Nederland een eind aan de hegemonie van CSV.  Quintus had de para games 2018 gewonnen. Fantastisch. En ook mooi is dat, hoe graag CSV zelf weer winnaar geworden was, zij dit ons nog gunden ook. Ja toch? En wat was moederoverste Birgitte trots op haar teams. Haar club was de parel van de Para Games. Hier deed zij het allemaal voor. En dat geldt ook voor Henne die bij de prijsuitreiking, 1,2,3, Tiedelie delie, nog even benadrukte dat zij de hele dag alleen maar lachende gezichten gezien had. De voldoening en plezier die deze sport geeft is onbetaalbaar met wedstrijden zo fair en spectaculair. Bij rolstoelhandbal is iedereen in zijn stoel gelijk. Zoals het mooie Franse motto van onze gasten luidt: Vrijheid, Gelijkheid en Broederschap. Of het nu medespelers of tegenstanders zijn; we hebben niet één, maar zelfs twee banden met elkaar in deze sport. Ik ben trots dat ik vandaag in het winnende team zat, maar vooral omdat ik van al dat moois deel uit mag maken. Zo’n dag als vandaag dat is niet normaal, dat is para-normaal.

 

 

P.s.  Na afloop heeft onze technische staf ons hele toernooi nog eens geanalyseerd, vooral met het oog op het NK van zondag, en is tot de logische slotsom gekomen dat ons positieve omslagpunt kwam nadat Bjorn voor de tweede keer wreed onderuit ging. Dat maakte wat los in ons. Dat was het moment dat wij wisten: Wij gaan dit doen. Wij gaan dit winnen voor Bjorn. Opdat zijn lijden niet voor niets is geweest. Louter een mentale kwestie dus. Vandaar ook dat ik mag melden dat Bjorn op het NK weer in het om de titel strijdende team zal zitten. Wij zullen zeker dezelfde, winnende tactiek handhaven. Hij dient dan wel weer minstens twee maal ruggelings op de harde vloer te storten, maar wij kennen hem en weten dat hij die opoffering er graag voor over heeft. Het dient ten slotte het hogere doel. Bjorn, tot zondag. We rekenen op je.

leave a comment

Create Account



Log In Your Account



%d bloggers liken dit: