Fragment uit binnenkort te verschijnen rolstoelroman

Fragment uit binnenkort te verschijnen rolstoelroman

Fragment uit binnenkort te verschijnen rolstoelroman

Tussen Peer en Madeleine ging het almaar beter. Althans wat Madeleine betrof. Zij spendeerde steeds meer tijd bij Peer, wat hem af en toe toch wat leek te verstikken. Hij hield van Madeleine. Zij was een leuke en beste vrouw. Maar zij wilde niet dat hij dronk, wilde niet dat hij vlees of vis at en zij betuttelde hem te veel. Dat was Peer niet gewend. Hij was een vrije jongen.

Op vrijdagavond had hij zijn protheses afgedaan en was op bed gaan liggen. Madeleine zat op het balkon nog een jointje te roken en toen zij even later zijn slaapkamer binnenkwam en op de rand van zijn bed haar orthopedische schoeisel uit wilde trekken, hing zij met haar neus boven Peer’s protheses. Zij werd temet bedwelmd door de lucht die daar uit opsteeg. De bovenkanten van zijn protheses waren hol en schijnbaar lange tijd niet gereinigd, zo dat al eens een keer gebeurd was.

‘Die zal ik eerst even een nachtje op het balkon uit laten waaien. Dan kunnen ze luchten en dan maak ik ze morgen wel even goed schoon. Man die lucht is echt niet te harden.` Ze hees zich weer in haar rolstoel en reed de grote, logge kunstbenen naar het balkon. Daarna vlijde zij zich steunend en kreunend naast Peer, die zijn hoofd er niet helemaal bij had. Morgen zou de eerste selectietraining van Oranje weer zijn. Dat was voor hem meer een hoogtepunt.

Madeleine was al vroeg wakker. En het eerste wat zij deed was naar het balkon gaan om een jointje op te steken. Volgens haar was dat het beste medicijn voor de pijn die zij nog altijd in haar verbrijzelde benen voelde. Nadat zij dat tot volle tevredenheid gedaan had, zocht zij een schoonmaakmiddel en pakte een van Peer’s protheses op om die onder handen te nemen. Op het moment dat zij dat gevaarte op haar schoot had om het met een borstel te lijf te gaan, kwam daar een muis uitgesneld, die op haar schoot sprong en door de open balkondeur de kamer in rende. Madeleine schrok zo hevig, dat zij met een snerpende gil en een van afschuw vervuld gezicht de zware prothese zo ver mogelijk van zich af wierp. En hoewel zij met handballen geen hoge ogen gooide, lukte haar dit met het kunstbeen wonderwel. Met een boog vloog het over de reling van het balkon, waarna kort daarop een plons het bewijs leverde dat het been zijn doel gevonden had. Het lag nu in de daar beneden liggende brede sloot, waar het even lekker kon weken. Maar daar schonk zij vooreerst weinig aandacht aan. Het was de muis in de woonkamer die haar prioriteit had. Voor de open deur gilde zij naar Peer dat er een muis in de kamer zat. Peer bromde terug dat hij niets kon doen zonder zijn benen, dus dat zij die eerst maar moest brengen. Pas toen drong eigenlijk pas tot haar door wat er met die prothese gebeurd was.

leave a comment

Create Account



Log In Your Account



%d bloggers liken dit: